به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی تهران دانشکده پرستاری و مامایی آیین ورود دانشجویان پرستاری و مامایی  به عرصه بالین با حضور رئیس موزه ملی تاریخ علوم پزشکی تهران و نماینده نظام پرستاری تهران 4 آبان 1405 در سالن دکتر مداح برگزار شد. این مراسم با تأکید عمیق بر ابعاد اخلاقی، حقوقی، انسانی و تاریخی حرفه مقدس پرستاری و مامایی، نقشه راه حضور دانشجویان را در محیط‌های بالینی و بیمارستانی ترسیم کرد. 

روپوش سفید؛ تجلی‌بخش تعهد حقوقی و پاسخگویی به جامعه دردمند

در ابتدای این مراسم، دکتر شهسواری، رئیس دانشکده پرستاری و مامایی، ضمن عرض تسلیت ایام فاطمیه و تبریک این روز فرخنده به دانشجویان، روپوش سفید را نمادی برگرفته از سال‌ها تلاش علمی دانست و اظهار داشت: این حس روپوش سفید از روزی که تصمیم گرفتید خودتان را وقف خدمت به خلق کنید، در درون شما شکل گرفت. اما این لباس مقدس از امروز دارای دو وجه است؛ یک بخش حقیقی که به تلاش‌ها و فردیت خود شما بازمی‌گردد، و یک بخش حقوقی بسیار مهم که از این لحظه به بعد، شما را به عنوان نماد و نماینده یک حرفه بزرگ معرفی می‌کند.

رئیس دانشکده با تاکید به دانشجویان درباره نگاه واقع‌بینانه جامعه و بیماران تصریح کرد: آن‌ها یک دردمند نیازمند مراقبت انسانی‌اند که در قدم اول می‌خواهند به عنوان یک انسان دیده شوند. مردم شما را عضو کامل تیم بهداشت و درمان می‌دانند و انتظارات ویژه‌ای از رفتار حرفه‌ای شما دارند.

دکتر شهسواری در توصیه‌های خود خطاب به دانشجویان، بر مقوله حیاتی خودمراقبتی تأکید کرد و گفت: شما زمانی می‌توانید مراقبت‌گر خوبی برای جامعه باشید که خودتان از سلامت جسم و روان برخوردار باشید؛ بنابراین حفظ سلامتی خود را همواره در اولویت قرار دهید.

بالین؛ کارگاه خودسازی و یافتن چرایی خدمت

در ادامه مراسم، دکتر آرپی مانوکیان، معاون آموزشی دانشکده، ابعاد سه‌گانه مسئولیت خطیر دانشجویان پس از پوشیدن روپوش سفید را تبیین کرد و گفت: مسئولیت شما از امروز در سه حوزه معنا پیدا می‌کند؛ نخست در قبال بیمار، دوم در قبال خودتان و سوم در قبال حرفه پرستاری و مامایی. شما مسئول سلامت جسم و روان و یادگیری خود هستید و باید در برابر ناملایمات بالین، با خودتان مهربان باشید و تاب‌آوری به خرج دهید. در قبال حرفه نیز، روپوش سفید شما بازتابی از شأنیت و اعتبار پرستاری و مامایی است.

وی با نگاهی فلسفی به محیط بالین خاطرنشان کرد: بالین تنها محل تطبیق تئوری و عمل نیست؛ کارگاهی است تا ارزش‌ها و عواطف انسانی که تا امروز در کتاب‌ها خوانده‌اید، معنای عمیق‌تری پیدا کنند. نقش شما فراتر از مراقبت‌دهنده، آموزش‌دهنده و یادگیرنده است؛ قرار است با مواجهه مسئولانه و از طریق تفکر بازتابی ، انسان‌های عمیق‌تری شوید و معنای شعر “بنی‌آدم اعضای یکدیگرند” را در عمل محقق کنید.

دکتر مانوکیان با یادآوری کلام فلورانس نایتینگل، بنیان‌گذار پرستاری مدرن، مبنی بر اینکه «پرستاری یک فراخوان است»، افزود: «پرستاران و مامای ما حافظان شأن و ارزش حیات در زیباترین لحظات زندگی انسان‌ها هستند و برای این رسالت برگزیده شده‌اند. اگر چراییِ حضور در این حرفه را بیابید، مسیر را گم نخواهید کرد.

وی در پایان به دانشجویان گفت: یادتان باشد هر روز که دکمه‌های این روپوش سفید را می‌بندید، آن را عهدی با وجدان خود قرار دهید تا حس‌های زیبا در دل بیماران به یادگار بگذارید.

پرستاران و ماماها شنوندگان اصیل بالین

در ادامه دکتر حمیدرضا نمازی، رئیس موزه ملی تاریخ علوم پزشکی تهران بود که با روایتی تلفیقی از تاریخ، مطالعات بالینی و ادبیات، ابعاد نوینی از فلسفه مراقبت را تبیین کرد. ایشان با استناد به مطالعات بین‌المللی و داخلی پیرامون کاهش چرخه ارتباط پزشک و بیمار، جایگاه بی‌بدیل پرستاران و ماماها را به عنوان «شنوندگان اصیل بالین» برجسته کرد و گفت: پرستاران با شنیدن مداوم و صبورانه رنج بیمار، فرهنگ مراقبت را در جامعه نهادینه کرده‌اند.

هنر پرستار؛ بازگرداندن بیمار از مرز عذاب به رنج قابل‌تحمل 

وی پرستاران  و ماماها را در ساده‌سازی مشکلات و جلوگیری از پیچیده‌سازی درد بیماران توانمند دانست و افزود: جریان آسیب و درد در انسان دارای طیفی از مراحل شامل فشار ، درد رنج و عذاب است. هنر یک پرستار تراز اول و توانمند این است که با برقراری ارتباط کلامی، روایت‌گری و مراقبت انسانی، بیمار را از مرحله طاقت‌فرسای «عذاب» یک پله به عقب کشیده و به سطح «رنج قابل‌تحمل» هدایت کند.

رئیس موزه تاریخ علوم پزشکی در بخش دیگری از سخنان خود، به واکاوی جایگاه تاریخی مامایی به‌عنوان سرآغاز آموزش عالی زنان در ایران پرداخت و گفت این بانوان تاریخ‌ساز با حضور و پشتکار و با استمراری کم‌نظیر، نظام آموزشی زمانه را به رسمیت شناختن شأن علمی خود واداشتند؛ به گونه‌ای که نخستین مدرسه مامایی و نخستین تجربه آموزش عالی زنان در ایران و منطقه، نه از مسیر بوروکراسی اداری، بلکه با اراده، شور و عشق آنان بنا نهاده شد.

دکتر نمازی این روایت را الگوی الهام‌بخش برای دانشجویان امروزی دانست و تأکید کرد: ورود به عرصه پرستاری و مامایی، تداوم راه همان پیشگامانی است که با عشق به مراقبت، تاریخ سلامت ایران را دگرگون کردند.

با قرائت سوگندنامه، عهدِ خدمت رسماً آغاز شد

در واپسین بخش مراسم، دکتر علیرضا نیکبخت نصر آبادی، استاد پرستاری، سوگندنامه را قرائت کرد، لحظه‌ای که واژه‌به‌واژه‌ی آن، در دل‌های دانشجویان طنین‌انداز شد و عهد خدمت را در جان‌هایشان جای داد. آنگاه روپوش سفید، نماد پاکی عزم و عهد خدمت، بر تن دانشجویان نشست؛ لحظه‌ای فراموش‌نشدنی که در چشمان بسیاری از دانشجویان اشک شوق نقش بست. مراسم با عکاسی یادگاری دانشجویان در کنار اساتید  به کار خود پایان داد.

توضیح اینکه در این مراسم، «استاد محبوب من»، که به انتخاب مستقیم دانشجویان برگزیده شده بود، معرفی و از زحمات و اثرگذاری‌اش در مسیر آموزش، تقدیر شد؛ دکتر هومن شهسواری و دکتر پگاه مطوری پور در رشته پرستاری . دکتر زهرا بهبودی مقدم و دکتر مریم دامغانیان در رشته مامایی، انتخابی که بازتاب پیوند صمیمانه و اعتماد میان دانشجویان و اساتید بود.   

 همچنین از سوپروایزرهای برتر آموزشی بیمارستان‌های امیر اعلم و مهدی کلینیک به ترتیب  آرام غنیون و عباس وروانی فراهانی و دستیاران آموزش بالینی برتر، حسین چراغی و اعظم دانش دهقان نیز به پاس قدردانی از تلاش‌های آنان در هدایت و ارتقای کیفیت آموزش بالینی تقدیر به عمل آمد.