اینجا فقط یک موزه نیست، بلکه قصیده‌ای از نور و خاطره است، در دل خیابان سی تیر. تصور کن وارد عمارتی قاجاری بشوی که دیوارهایش بوی عطر توتون و قلیان شاهزادگان کهن را می‌دهد؛ با پنجره‌های ارسی رنگی که آفتاب را تکه‌تکه می‌کنند و روی کفپوش‌های چوبی، فرش‌هایی از نقش و نگار می‌اندازند.

سفال‌هایی که از دل کویرها و کوره‌های داغ، نقش‌های اسلیمی و رنگ‌های لاجوردی و فیروزه‌ای سر برآورده‌اند تا افسانه مردم این سرزمین را برایت زمزمه کنند. و آبگینه‌ها، ظریف و شکننده چون اشک، قصه عشق صنعتگرانی را روایت می‌کنند که در هزاره‌ها پیش، با دم مسیحایی خود، به ماسه‌های بیجان، جان بخشیدند.

در سالن‌های دوطبقه‌اش که با گچبری‌های بینظیر و آیینه‌کاری‌های دلربا آراسته شده، قدم که می‌زنی، خودت هم بخشی از این نظم شاعرانه می‌شوی. تابش نور از میان شیشه‌های رنگی بر تن جامه‌ای بلورین، چنان رقصی از نور و رنگ می‌آفریند که انگار زمان در همین لحظه، برای تماشای زیبایی، نفسش را حبس کرده است.